Nieuw!

Deze week mijn nieuwe spullen uit Zweden 'uitgestald' in huis... Nog niet alles, want onze agenda was al weer zó vol, dat we niet toegekomen zijn aan het uitpakken van alle koffers. Morgen dan maar? Nu lekker op de bank in mijn 'tie and dye' jurk van Lindex de 'Hus och Hem' lezen. Op de foto mijn nieuwe (zomer)vloerkleden van Hemtex en vrolijke keukendoeken van Lagerhaus. Alles in zachte tinten: koraalrood, frambozenrood, oudroze en grijs!

Zo'n dag

Hi Tineke,
Vandaag is zo'n dag... Je weet wel, dat je van alles wilt doen, dat je overloopt van de ideeën, dat je van gekkigheid niet weet waar je moet beginnen, maar dat er uiteindelijk niets uit je handen komt. Je kent die dagen vast wel. En wat doe je eraan? Lijstjes maken, nog meer lijstjes maken, post-its plakken en nog meer lijstjes maken! Mijn uiteindelijke oplossing is dan achterover gaan zitten met een caffé latte (tja, ik ben nog steeds meer een koffieleut ondanks je promoties voor thee) en heerlijk surfen op het internet. Hoewel je zou denken dat er door dat gegoogle nog meer onrust in mijn hoofd ontstaat is het tegengestelde waar: ik word er rustig van. Beelden krijgen vorm, ideeën een plek en plannen worden concreet. Na zo'n internet sessie kan ik er meestal weer met frisse moed tegenaan. Oké, wel met nog weer nieuwe ideeën, maar die krijgen dan een andere keer wel weer vorm!

Tijdens mijn gesurf kreeg ik vanuit Denemarken bijvoorbeeld deze leuke foto's. Een vakantie stuga door de stilistes van Rice helemaal ingericht met het kleurrijke merk. Hebben wij daar niet al vaak over gefantaseerd? Als mijn Zweedse vakantiehuisje er nou zo uitziet van binnen! En zo is weer een nieuw idee ontstaan... misschien toch iets voor ons in de toekomst?

Maandagblues

Hi Natalie, 

Wat een dag vandaag. Het begon letterlijk zonnig, maar de wolken hebben de zon vandaag ook weer volledig ingepalmd. Dat is genoeg voor maandag, zou je denken. Maar feit is dat de vakantie zijn intrede doet. Iedereen plempt alles bij mij op het bureau. “Het is niet zoveel werk, wil je dit vandaag nog even afhandelen?” Nog even een evenement organiseren en de uitnodiging deze week versturen, terwijl de sprekers en hoofdgasten nog niet bekend zijn. Ja, ja.

Je merkt het ook aan de teksten die ik moet redigeren. Vandaag twee verschrikkelijke. Op een dag! Halverwege de tweede had ik vierkante ogen. Vijfendertig pagina’s lang stond in bijna elke zin ‘dienen’. U dient dit te doen, het dient aan die voorschriften te voldoen en de beheerder dient instructies te ontvangen. Al die zinnen ombuigen naar iets leesbaars is geen sinecure. Enfin, het is mijn beroep en ik draai er mijn hand niet voor om. Inmiddels was het al lang vijf uur geweest. De schoonmaakster deed haar intrede.

En die schoonmaakster, geloof me, daar duik je voor onder je bureau. Het is haar onzekerheid en ik ken haar niet en normaal ben ik niet zo, je kent me, maar ze haalt het slechtste in me naar boven. Ze praat in haarzelf. Niet zo erg, zul je denken, maar wel als het heel erg hard is. Ik hoor haar zelfs aan de andere kant  van het kantoor. En doordat ze zo onzeker is, vraagt ze alles. En dat is vervelend, want hoe moeilijk kan het zijn om schoon te maken? Een emmer, wat sop, een doekje en poetsen maar. Onder de tafel dan maar en hopen dat je onzichtbaar bent.

Onzichtbaar en muisstil probeerde ik na de zoveelste ‘te dienen’ zin een kop thee te halen. Helaas stond er een emmer sop in de weg. Duizend excuses. “Ach, het maakt niet uit Truus, het regent keihard en mijn auto is zo lek als een mandje. Nat word ik toch wel.” Ik vind alles best, zodra ze mij maar weer naar mijn hok laat RENNEN.

Maar goed, na enige tijd ging het alarm af. Was Truus er nou vandoor gegaan en had ze het alarm erop gezet? Maar nee, ineens stond ze voor me met een plumeau zo groot als een struisvogel. Nou ja, bijna dan. Wat dat toch voor geluid was. “Ik weet het niet Truus, ik zit hier maar. Wat heb je nou toch gedaan?” Kijk, normaal ben ik niet zo, maar op een dag als vandaag. En ze haalt het slechtste in me naar boven. Dus vroeg ik: “De kabouters misschien?”.

Voordat er loeiende sirenes het erf op zouden rijden, toch maar even met collega gebeld die verantwoordelijk is voor het alarm. En ja, die was telefonisch in gesprek met je-raadt-het-al. Uiteindelijk verscheen er een soort lelijke Tarzan voor de deur, compleet met zware, zwarte tatoeages in zijn nek. Zo iemand die je niet in een donker steegje tegen wilt komen. Zo’n kerel die zich nu HEEEEL erg belangrijk voelt omdat hij beveiliger is. Of denkt: me Tarzan, you Jane. Alsof een struisvogel niet genoeg is!!

Enfin, Tarzan droop  weer af zonder Jane, de struise struisvogel met afgezakte broek (denk en zie: bouwvakker) had haar klus geklaard en ik had het rijk alleen. Wat een genot. Eind goed, al goed. Totdat je het verrekte alarm moet inschakelen in de stromende regen, je tot de conclusie komt dat het hek gesloten is waar je met de auto doorheen moet (waar vind ik die rotsleutel) en je met geen mogelijkheid die deur op slot krijgt. Uiteindelijk is het Jane gelukt. Ze is alleen naar huis gereden in de stromende regen, in een auto met een lek dak. Maar ach, ze was toch al doorweekt.

Funky Carbonara

Hi Tineke,
Ik heb een recept voor een pasta Carbonara om van te watertanden..

600 gram spinazie
100 gram bacon
2 knoflookteentjes
1 theelepel chilivlokken
2 dl. room
400 gram parpadelle
4 eieren
Parmezaanse kaas
Zout en verse zwarte peper

Maak de spinazie goed schoon en kook het voor ongeveer twee minuten in licht gezouten water. Spoel het dan goed af met koud water en knijp het vocht eruit. Snij de spinazie dan in grove stukken. Snij de bacon in stukken en bak hem goed uit. Haal de bacon uit de pan en bak in het achtergebleven vet de knoflook en de chilivlokken. Voeg de spinazie, room en zout en peper toe. Kook de pappardelle en giet hem af. Mix de pappardelle met de spinazie/ bacon saus. Bak de eieren en laat de dooiers heel. Pasta verdelen over vier borden, gebakken ei erop leggen, parmezaanse kaas erover strooien en afmaken met verse peper.

Velbekomme!

Weekend

Hi Tineke!
Wat is er lekkerder dan van een weekend genieten als je er een hele drukke week aan vooraf hebt gehad? Niets toch?
Mijn week was super, maar naast een nieuwe werkplek, het ontmoeten van nieuwe mensen en het genieten van een nieuwe wereld betekende deze week echter ook het inpassen van een nieuw dagritme! En dat is, op zijn zachtst gezegd met mijn gezin niet altijd makkelijk. Want als je als moeder ineens niet meer om kwart over drie op het schoolplein staat, niet meer om vijf uur de maaltijd op tafel kan zetten of überhaupt op tijd kan nagaan of er nog iets te eten in de koelkast ligt, blijk je toch wel onmisbaar! Affijn, de eerste week zit er op en volgens mij zijn we hem redelijk, in ieder geval zonder kleerscheuren, doorgekomen! Op naar de volgende week... benieuwd wat die allemaal brengt. Maar nu ga ik eerst écht genieten van mijn weekend. Want al zeg ik het zelf: dat heb ik verdiend!